Selecteer een pagina

Het is de tweede maandag in het nieuwe jaar en ik benut deze ochtend aan één van mijn goede voornemens. Met een studiegenoot heb ik 1,5 uur videobelcontact om aan ons gezamenlijke studieverslag te werken. Op de achtergrond af en toe een piepje dat me laat weten dat er appberichten binnenkomen. Door mijn fijne studeerflow en de klasgenoot op mijn beeldscherm besteed ik er nauwelijks aandacht aan. Na het beëindigen van het gesprek check ik ze alsnog. Het bericht van mijn nicht Terry springt direct in het oog en bezorgt me een naar onderbuikgevoel. “Wil je me bellen” is haar enige tekst. Ik aarzel niet en bel direct. De boodschap komt aan als een mokerslag. “Veerle, er zijn kankercellen aangetroffen in mijn longvocht”.

Al in mijn vroegste herinneringen komen mijn nichten voor. Nichten ja, want Terry is ‘onderdeel’ van een drieling. Drie zusjes met rode haren, die drie jaar ouder zijn dan ikzelf. Mijn fotoalbum puilt uit van foto’s met zijn vieren, mijn hoofd zit vol met herinneringen. Zij veelvuldig in dezelfde outfits, ik er bij. Over het algemeen zie je mij op die kinderfoto’s glimmen van het zijn bij mijn grote drielingnichten. Dubbel geluk want we zagen elkaar twee keer per zondag omdat we dezelfde opa’s en oma’s deelden. Zo zonder broers en zussen waren ze mijn grote heldinnen, al was ik voor hen vast regelmatig het kleine, vervelende nichtje.

Tijdens het ziekteproces van mijn moeder ging ik een aantal keer met ze op vakantie. Dolle pret want opeens mocht ik dubbel zo lang opblijven, hing ik net als zij in het Friese speeltuintje en kwam ik door mijn leeftijd weg met bepaalde opmerkingen die onder schattig geschaard konden worden. Later logeerde ik elke vrijdagavond bij hen, nadat ik klaar was met mijn oppasbaantje (dat overgenomen was van mijn nichten). Ik kan dat gevoel oproepen van het zitten aan hun grote zwarte eettafel diep onder de indruk van de gezellige bedrijvigheid in huis door de aanwezigheid van mijn nichten, hun vriendjes en mijn oom en tante terwijl ik op mijn verse broodje met kaas knabbelde. Nergens smaakte die zo goed als daar. Groot was de schok toen Terry op haar 18e leukemie bleek te hebben. Een zeer intensief jaar volgde voor het gezin, waarbij ze uiteindelijk door beenmerg van één van haar zussen genas. Het beeld van mijn grote nicht met kaal koppie, aan de kant van de weg, kotsend uit de taxi die haar naar het ziekenhuis zou brengen, gaat nooit meer van mijn netvlies.

Terug naar dat telefoontje, op die bewuste maandagmorgen terwijl 2019 net van start gegaan was. Al diezelfde maandag bleken de kankercellen uitzaaiingen in het longvlies te zijn. Een paar dagen later wist ze dat deze veroorzaakt werden door een tumor in haar linkerborst. Een week later kwam de mokerslag. Naast dat de uitzaaiingen in het longvlies niet meer te behandelen waren, bleek de tumor van het agressiefste soort. De levensverwachting werd uitgesproken en vervolgens begon het angstig zoeken naar elke strohalm om aan vast te grijpen. Deze strohalm kwam, in de vorm van een pilotonderzoek dat loopt via het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis. Tweeëntwintig jaar na de leukemie was de kanker terug.

Zittend op haar bank keek ik naar haar dochters. Voelde ik mijn eigen pijn van het (gaan) verliezen van een moeder. Voelde ik mijn eigen onzekerheid van toen ik de diagnose kanker kreeg. Maar waar het met mij al snel de ‘goede’ kant op ging, gaan zij een ander traject bewandelen. Na een aantal slechte nachten, vertelde ik het verhaal aan een kennis. “Maar Veer, meeleven is goed, maar meelijden kun je niet”, sprak ze me bemoedigend toe. Ik dacht na over haar woorden en voelde dat ze gelijk had.

Maar wat lag dan wel in mijn macht om te doen? Opeens had ik het; een crowdfunding. Zodat zij als gezin in hun resterende tijd onuitwisbaar mooie herinneringen kunnen blijven maken en ontspannen momenten kunnen beleven. Ik besprak mijn plan met Terry en haar gezin en al snel kwamen we op een prachtige wens. Geen grote wens, maar datgene waar ze nu zo veel warmte uithalen. Al vele jaren staan zij op een camping in Hoek van Holland. Hier spenderen ze elk moment van vrije tijd, maar nu, met de chemobehandelingen die Terry inmiddels ondergaat, is het lastig om steeds naar het toiletgebouw te moeten en vanuit een caravan te leven. Het allerliefst zouden zij hun vrije tijd wel in Hoek van Holland blijven doorbrengen en een vaste stacaravan kopen. Helaas zit dat er financieel niet in, tenminste, niet het hele bedrag. Maar als wij nou eens met zijn allen geld doneren. Zodat Terry de tijd die haar nog gegund is, kan doorbrengen op de plek die voor haar en haar gezin zo waardevol is. Om zo samen nog de allermooiste herinneringen te maken.

Helpen jullie mee om deze droom te verwezenlijken? Ik plaats hieronder een link naar de doneerpagina. Tevens zou verder delen via social media geweldig zijn.

Voor verdere uitleg of vragen, schroom niet om me te benaderen. Link naar Terry’s doneerpagina:

https://www.doneeractie.nl/help-terry-39-s-wens-realiseren/-34447