Selecteer een pagina
Er was eens, in een klein stadje in het midden van het land, een hoogblond geverfde, sportieve dame. Een dame die letterlijk en figuurlijk vele hoge en lage bergen beklom tijdens haar 35 jaar op deze aarde. Een dame die er na al die beproevingen eind 2016 voor koos het roer om te gooien door vanaf februari te gaan starten met een deeltijd opleiding aan de HAN voor docente Nederlands en per april haar vaste baan op te zeggen. Het leven leek haar, na onstuimige jaren, weer toe te lachen.

 

Helaas kwam aan dat gevoel van geluk op 21 maart 2017 een abrupt einde. Op die dag hoorde zij dat zich in haar linkerborst een kwaadaardig gezwel heeft genesteld, dat zich inmiddels heeft uitgezaaid in een lymfeklier onder haar linker oksel en in een klier onder haar borstbeen.

 

Die hoogblonde, 35-jarige dame ben ik; Veer. Getrouwd en mama van een dochter van 15 jaar en een zoon van 11 jaar. Nu dus met de diagnose borstkanker. Na die eerste schok van 21 maart en de uitslagen van verdere onderzoeken, is mijn prognose op genezing vooralsnog goed. Komend jaar zal een pittig jaar worden met chemo, operatie en bestralingen. Een onverwachte totale omslag in een situatie waarin ik dacht aan het roer te staan van hele andere omslagplannen. Niets is meer wat ik had bedacht en om die verandering met alle bijbehorende verliezen zo goed mogelijk te ondergaan, zal ik middels dit blog mijn belevenissen, ervaringen en meningen delen. Het geeft mij de mogelijkheid om mijn liefde voor de Nederlandse taal en mijn onafscheidelijke sarcasme te kunnen blijven inzetten. Dat wat niemand mij kan afnemen, wil ik inzetten om me te uiten, de zware tijden met humor, luchtigheid en oprechte emoties door te gaan. Ik ga bloggen; eerlijk en vanuit mijn gezichtspunt.